Home › Boekenkast › Ryan Anderson

Ryan T. Anderson — When Harry Became Sally (2018)

Een filosofisch-conservatieve kritiek op de stelling dat een man een vrouw kan zijn, en op de zorg die daaruit voortvloeit.

Wat het boek doet

Ryan T. Anderson, voorzitter van het Ethics and Public Policy Center, publiceerde When Harry Became Sally: Responding to the Transgender Moment bij Encounter Books in 2018. Het werk combineert filosofie van persoon-zijn, klinische literatuur en interviews met detransitioners en sceptische clinici. Anderson stelt dat de claim "ik ben in een verkeerd lichaam geboren" metafysisch incoherent is en in feite een dualisme veronderstelt waarin het lichaam louter materiaal is.

Hij bespreekt destijds bekende clinici als Paul McHugh (Johns Hopkins) en Kenneth Zucker (Toronto), behandelt detransitie-getuigenissen en evalueert de evidence-base voor hormoon- en chirurgische interventies.

Sterke argumenten

Anderson werkt zorgvuldig met de wetenschappelijke literatuur die in 2018 beschikbaar was. Hij wijst op het gebrek aan langetermijnonderzoek, op de zwakke onderbouwing van de Dutch Protocol-cohort, op de hoge suïcidaliteit ná medische transitie en op het zwijgen rond detransitioners. Veel van wat hij in 2018 schreef, is in 2024 door de Cass Review onafhankelijk bevestigd.

Anderson is een politiek-filosofische denker, geen activist; zijn argumentatiestijl is rustig, methodisch en op bronnen gebouwd.

Beperkingen en kritiek

Amazon verwijderde het boek in 2021 zonder uitleg. Anderson is openlijk christen-conservatief en katholiek; voor wie geen religieuze antropologie deelt, zal sommige passages over "menselijke natuur" minder dwingend zijn. Hij claimt nergens dat trans-volwassenen geen rust verdienen — wel verzet hij zich tegen onomkeerbare interventies bij minderjarigen.

Recensenten in seculiere bladen waardeerden het bronwerk, ook bij verschil van mening over de filosofische premissen.

Hoe het past in het debat

Het boek liep zes jaar voor op de Cass Review. Wie de literatuur sinds 2018 volgt, ziet hoe Anderson eerder dan veel anderen wees op de zwakke evidence. Vergelijk met Shrier en Barnes; voor een seculiere variant, lees Debra Soh.