Debra Soh — The End of Gender (2020)

Wat het boek doet

Debra Soh promoveerde aan York University in Toronto en werkte volgens haar uitgever elf jaar als wetenschappelijk onderzoeker; ze is neurowetenschapper, gespecialiseerd in menselijke seksualiteit (bron). The End of Gender: Debunking the Myths about Sex and Identity in Our Society verscheen in augustus 2020 bij Threshold Editions. Het boek behandelt negen stellingen die Soh mythen noemt, elk in een eigen hoofdstuk: dat biologische sekse een spectrum is, dat gender een sociale constructie is, dat er meer dan twee genders zijn, dat seksuele oriëntatie en genderidentiteit niets met elkaar te maken hebben, dat kinderen met genderdysforie in transitie moeten gaan, dat er geen verschillen bestaan tussen transvrouwen en vrouwen, dat vrouwen zich bij seks en daten als mannen moeten gedragen, dat genderneutraal opvoeden werkt, en dat seksuologie en sociale rechtvaardigheid goed samengaan (bron).

Volgens de uitgever steunt het boek op onderzoek en interviews en gaat het onder meer over genderneutraal opvoeden, kinderen met genderdysforie en de neurowetenschap van transgender zijn. Soh bestrijdt de opvatting dat gender een sociale constructie en een spectrum is, en de gedachte dat de hersenen van mannen en vrouwen niet verschillend werken (bron). Ze schrijft dat ze zelf ooit een "hard-core feminist" was en toen leerde dat transvrouwen vrouwen in een mannenlichaam waren (p. 130; bron).

Sterke argumenten

Soh werkt met seksuologisch en neurowetenschappelijk onderzoek. Blootstelling aan testosteron vóór de geboorte hangt volgens haar samen met mannelijk-typische interesses en gedrag, ongeacht of iemand man of vrouw is (p. 113). Ze bespreekt de typologie van Ray Blanchard voor transvrouwen, waaronder autogynefilie (p. 132). Blanchard concludeerde in 1989 dat de niet-homoseksuele vormen van genderdysforie bij mannen meer op elkaar lijken dan op het homoseksuele type (bron). Ook behandelt ze het onderzoek van Lisa Littman onder ouders van jongeren die zich plotseling als transgender identificeerden. Volgens Soh steunde ongeveer 86 procent van die ouders het homohuwelijk en 88 procent transgenderrechten, en werd de studie toch als "transphobic" weggezet (p. 168; bron).

Ze beschrijft hoe J. Michael Bailey, die over Blanchards typologie en autogynefilie schreef, volgens haar een langdurige lastercampagne van enkele prominente transactivisten te verduren kreeg (p. 132). Ook sprak ze met vrouwen die na een transitie kozen voor detransitie (p. 182-186). Volgens de uitgever is het boek in zes talen vertaald en sprak Soh erover in de Oxford Union (bron).

Beperkingen en kritiek

Soh schrijft dat ze heel vaak voor "TERF" is uitgemaakt, terwijl ze zichzelf geen radicaal feminist noemt (p. 190). Critici die het bestaan van autogynefilie ontkennen, gaan er volgens haar meestal van uit dat wie het wel erkent tegen de transitie van transvrouwen is (p. 133; bron). De aanbevelingen waarmee de uitgever het boek aanprijst, komen onder meer van Ben Shapiro en Eric Weinstein (bron).

Het boek is geen handboek voor ouders; voor het klinische, lees Ayad of O'Malley. Voor de cijfers en het beleid, lees Joyce en Barnes.

Hoe het past in het debat

Soh is voor wie eerst de wetenschap wil — niet de filosofie of het journalistieke verhaal. Haar werk is daarom ook bruikbaar in gesprekken met collega's die kritiek meteen als religieus afdoen. Lees naast Stock (filosofie) en Joyce (journalistiek).