Home › Columns › De rapporten die niemand leest

De rapporten die niemand leest

Column · beleid

Vier westerse overheden, vier grondige medische evaluaties, vier dezelfde conclusies. In Nederland kun je er bijna geen Kamervraag over vinden.

De Cass Review in Engeland. De SBU in Zweden. NICE in het Verenigd Koninkrijk. COHERE in Finland. Allemaal kwamen ze tot dezelfde uitkomst: het bewijs voor pubertijdsremmers en cross-sekse hormonen bij minderjarigen met genderdysforie is zwak, onzeker, of afwezig. De claims over psychische winst zijn niet hard te maken. De risico’s op botgezondheid, vruchtbaarheid en seksuele functie zijn reëel en deels onbekend op lange termijn.

Wat de rapporten zeggen

Engeland besloot na Cass om pubertijdsremmers buiten studieverband niet meer voor te schrijven bij kinderen. Zweden draaide al in 2022 terug, voor jonger dan 18 alleen nog binnen onderzoek. Finland ging in 2020 om: psychotherapie eerst, medicatie zeldzaam en op strikte indicatie. Allemaal landen met sociale democratieën, allemaal landen die niet bekend staan om transfobie.

En Nederland? Het ZonMw-onderzoek loopt al jaren. De Amsterdamse kliniek blijft de affirmatieve route volgen. De minister van Volksgezondheid spreekt zich niet uit. De Tweede Kamer stelt zelden vragen. De media kijken weg.

Wegkijken is een keuze

Het is geen toeval dat deze rapporten niet besproken worden. Bespreken zou betekenen dat het Nederlandse zorgmodel ter discussie staat. Dat zou betekenen dat artsen die jarenlang affirmatief werkten zich zouden moeten verantwoorden. Dat zou betekenen dat het verhaal ‘trans kinderen weten wie ze zijn’ niet langer onbetwistbaar is.

De rapporten liggen er. Iedereen kan ze lezen. Ze worden niet gelezen omdat ze gelezen worden gevreesd. Wegkijken is een keuze. En een keuze heeft een prijs — die wordt betaald door de kinderen die nu in de kliniek zitten.