Home › Columns › De onmogelijke vraag

De onmogelijke vraag

Column · informed consent

Een kind van twaalf wordt gevraagd of het pubertijdsremmers wil. De kliniek gaat ervan uit dat het kind dat kan beoordelen. Geen volwassene zou worden geloofd op zo’n vraag.

Pubertijdsremmers heten een ‘pauze-knop’. Dat is een verkooppraatje. Ze blokkeren de natuurlijke productie van geslachtshormonen in een fase waarin de hersenen, het skelet, het hart en de seksualiteit zich vormen. Wat ze niet doen, is pauzeren. Tijd blijft lopen. Het lichaam ontwikkelt zich niet zoals het zou hebben gedaan. Botdichtheid neemt af. De seksuele ontwikkeling stagneert.

Wat het kind moet begrijpen

Om informed consent te geven moet je vier dingen begrijpen: het effect van de behandeling, de risico’s, de alternatieven, en het gevolg van niets doen. Dat is veel voor een volwassene met een huidkanker-diagnose. Voor een twaalfjarige zonder volgroeide prefrontale cortex is het onmogelijk. Het kind weet niet wat seksualiteit is. Het weet niet wat onvruchtbaarheid is. Het weet niet wat het is om er over dertig jaar achter te komen dat de borsten die nu ongewenst voelen later misschien gemist worden.

De Engelse High Court constateerde dat in 2020 expliciet, in de zaak Bell vs. Tavistock. Een kind onder de zestien kan deze beslissing niet werkelijk overzien. Het oordeel werd later in hoger beroep procedureel teruggedraaid, maar de inhoudelijke vraag is nooit beantwoord. De Cass Review pakte hem op en gaf dezelfde conclusie.

Wat dan

Dan moet je geen pubertijdsremmers geven. Niet aan twaalfjarigen. Niet aan veertienjarigen. Niet zonder een fundamentele psychiatrische beoordeling die meer is dan een gesprek van een uur. Niet zonder onderzoek naar onderliggende dynamiek. Niet zonder eerst andere routes uit te proberen.

Een kliniek die zegt ‘het kind weet wat het wil’ legt verantwoordelijkheid neer waar die niet hoort. Bij het kind. Een kind dat over vijftien jaar misschien zegt: waarom heeft niemand mij tegengehouden.