Home › Interview › Grootmoeder

"Ik mag haar geen meisje meer noemen" — een grootmoeder van 72

Ze heeft haar kleindochter zien opgroeien van een vrolijk meisje in shorts naar een tiener die haar borsten wegbindt en haar door haar ouders een 'transfoob' wordt genoemd.

Wat ze ziet

"Mijn kleindochter — ik blijf dat zeggen, voor mezelf — was als kind dol op klimmen, dol op auto's, dol op haar opa's gereedschap. We noemden haar lieve jongensmeisje. Dat is een mooie traditie, een potentiële lesbienne, een toekomstige feministe. Op haar twaalfde kwam de aankondiging. Op haar dertiende een binder. Op haar veertiende was ik 'transfoob' omdat ik haar naam soms vergat."

De scheiding

"Mijn dochter — haar moeder — heeft me drie jaar geleden de toegang tot mijn kleinkind ontzegd. Reden: ik gebruikte 'haar' in plaats van 'hen' tijdens het kerstdiner. Ik heb mijn excuses aangeboden. Niet goed genoeg. Ik krijg een foto per jaar. Mijn kleinkind weet niet eens dat ik die berichten stuur. Ze worden onderschept."

Wat ze geleerd heeft

"Ik dacht eerst: ik ben de oude generatie, ik begrijp het niet. Toen ik begon te lezen — Shrier, Ayad, de Cass Review — zag ik dat ik niet alleen was. En dat mijn instinct als grootmoeder van een tiener die zichzelf vreemd vindt, klopte: dit is een fase, dit is een groep, dit is een leeftijd. Je hoeft niet meteen aan hormonen."

Wat ze hoopt

"Dat ze als volwassene haar weg vindt. Dat ze geen onomkeerbare schade lijdt. Dat ze ooit haar oma terugvindt. Ik leg op zolder een doos klaar — brieven die ik niet kan versturen — voor als ze 25 is en wil weten wie ik was. Ik hou van haar. Dat is mijn enige werk nu."

Wat ze wil zeggen

"Aan andere grootouders: word lid van Genspect. Spreek elkaar. Schrijf de brieven. En geef niet op — onze taak is om ergens, ooit, herinneringen aan te bieden die hen aan zichzelf herinneren."