HomeInterview › Moeder van een zoon

Composite-interview op basis van patronen uit publieke getuigenissen. Geen specifiek persoon.

"Hij was acht maanden online" — een moeder over de gendercrisis van haar zoon

Haar veertienjarige zoon kwam uit zijn kamer met een nieuwe naam, een nieuwe identiteit en een lijstje eisen. Ze probeerde te luisteren — en kreeg te horen dat ze het probleem was.

De aankondiging

"Hij was altijd een gevoelige jongen. Veel lezen, weinig sport. In de zomer voor zijn dertiende kreeg hij corona-isolatie en een eigen laptop. Acht maanden later kondigde hij aan dat hij in werkelijkheid een meisje was. Hij had een nieuwe naam. Hij had pronouns. Hij had een hele community."

"Mijn man en ik waren niet voorbereid. We hadden trans-vrienden, we waren liberaal, we dachten: oké. Maar er klopte iets niet. Hij had geen 'altijd al', hij had alleen het laatste halfjaar. Toen we vroegen, kregen we te horen dat we 'transfoob' waren."

De school

"De school had hem al een week onder zijn nieuwe naam geregistreerd zonder ons te informeren. De decaan zei dat dat 'beschermend' was. Beschermend tegen wat? Tegen ons? Hij had nog nooit reden om bang voor ons te zijn. We hebben hem nooit afgewezen — we vroegen ons af."

De zorg

"Bij de huisarts kregen we een verwijzing naar een 'genderpoli'. Bij het eerste gesprek werden we als ouders apart genomen en kregen we te horen dat als we niet meewerkten, de suïciderisico's stegen. Het was geen vraag, het was een dreigement: stem in of je kind sterft. Onze zoon had nooit suïcidale uitingen gehad."

"We hebben twee jaar nodig gehad om een psycholoog te vinden die niet meteen affirmeerde. Inmiddels is onze zoon zeventien. Hij is nog steeds zoekend, maar geen hormonen, geen operaties, geen onomkeerbare stappen. Hij praat weer met ons."

Wat ze wil zeggen

"Aan andere ouders: jullie zijn niet gek. Aan zorgverleners: de affirmatieve route is niet 'safe', het is een interventie. Aan scholen: kinderen achter de rug van ouders een nieuwe naam geven is geen 'safe space', het is een wig in een gezin. Lees Ayad, lees O'Malley. Sluit je aan bij Genspect. Jullie zijn niet alleen."

Bronnen en context

  1. Ayad, S., O'Malley, S. & Marchiano, L. (2023). When Kids Say They're Trans. Pitchstone.
  2. Genspect Nederland. genspect.org.
  3. Cass, H. (2024). Independent Review.

Zie ook