Home › Essays › Feministische vrouw die vraagt

Feministische vrouw die vraagt

Een vrouw die haar leven lang feministe was, vraagt zich vandaag af waarom haar woord "vrouw" niet meer hoeft te kloppen. En waarom haar collega's zwijgen.

Wat "vrouw" altijd betekende

De vrouwenbeweging is gebouwd op één heldere observatie: vrouwen zijn een sekse-klasse die op specifieke manieren wordt onderdrukt vanwege dat lichaam — zwangerschap, menstruatie, kraambed, partner­geweld, seksuele intimidatie. Wie die definitie loslaat, ontmantelt ook de instrumenten waarmee die onderdrukking wordt geadresseerd: vrouwenruimtes, vrouwenstatistieken, vrouwen­sport, vrouwen­quota. Kathleen Stock heeft dat in Material Girls minutieus uitgewerkt.

De prijs van vragen

Feministen die deze vragen stellen, raken academische posities kwijt (Stock, Sussex), worden van podia geweerd (Joyce, Bindel), worden in Nederland uit panels en redactieraden gedrukt. Het label "TERF" werkt als een veeg waarmee elke inhoudelijke vraag direct wordt afgesloten. Helen Joyce noemt dat de meest effectieve censuurstrategie van de afgelopen tien jaar.

Wie verliest het meeste

De gevolgen vallen niet evenredig. In gevangenissen zitten kwetsbare vrouwen samen met mannelijke daders die zich als vrouw identificeren. In opvanghuizen worden geslachtsspecifieke voorzieningen ontmanteld. In sportwedstrijden verliezen vrouwen finaleplekken. In medisch-statistisch onderzoek wordt sekse onleesbaar. De zorg waar feministen vandaag voor staan, is geen abstract debat. Het is een herstel van categorieën die vrouwen beschermen.

Het komt terug

In het VK is langzaam een herziening gaande: het Supreme Court bevestigde dat "vrouw" in de Equality Act naar biologische sekse verwijst. In Schotland is genderzelfidentificatie tegengehouden. In Nederland staat dit gesprek nog aan het begin. De feministische vrouw die vraagt, doet geen rare dingen. Ze doet wat feministen altijd hebben gedaan: het ongemak van het juiste woord verkiezen boven de rust van het mooi gemaakte woord.