Home › Essays › Spiegel en verlangen
Samengesteld essay op basis van patronen uit publieke getuigenissen en literatuur. Geen specifiek persoon.
Spiegel en verlangen
Een man van 47 staat 's avonds in zijn slaapkamer en kijkt naar zichzelf in vrouwenkleding. Hij voelt iets dat hij niet "identiteit" wil noemen, maar dat zo wel wordt genoemd. Over het verschil tussen verlangen en identiteit.
Het woord dat niet mocht
Autogynefilie — de seksuele opwinding bij het idee van zichzelf-als-vrouw — werd door psycholoog Ray Blanchard in de jaren tachtig beschreven als een specifieke parafilie. Het kwam terug in het werk van Anne Lawrence, Michael Bailey en J. Michael Bailey's The Man Who Would Be Queen. Een hele typologie van late-onset mannelijke transitie wordt erdoor verklaard. Het woord werd vervolgens systematisch uit het publieke vocabulaire geweerd, niet omdat het onjuist is, maar omdat het ongemakkelijk is. AGP is een parafilie, geen identiteit.
Waarom het uitmaakt
Een verlangen is iets om mee om te gaan. Een identiteit is iets waar de samenleving zich naar moet plooien. Wie autogynefilie als identiteit framet, vraagt vrouwen, kinderen en instellingen om mee te gaan in een privé-fantasie alsof het een aangeboren wezen is. Helen Joyce, Kathleen Stock en Sasha Ayad wijzen erop dat juist de late-onset mannelijke transitie — vaak met een autogynefiele biografie — verantwoordelijk is voor de moeilijkste vrouwenruimte-conflicten: gevangenissen, sportcompetities, kleedkamers.
Het verlangen niet wegcijferen
Dit essay zegt niet dat het verlangen "niet bestaat" of "verboden" moet worden. Het zegt dat eerlijkheid eraan vooraf moet gaan. Een man die dit verlangen heeft, verdient psychologische zorg die hem helpt het te begrijpen. Niet een medicalisering die het verlangen permanent maakt en zijn vrouw, kinderen en wijde kring dwingt mee te doen alsof het iets aangeborens is.
Eerlijk over wat we zien
De Nederlandse genderzorg behandelt late-onset transitie zoals adolescente transitie: alsof het hetzelfde fenomeen is. Het is niet hetzelfde fenomeen. Eerlijk taalgebruik — verlangen, parafilie, identificatie, klinisch profiel — is de eerste stap naar een zorg die echt past. Het taboe op het juiste woord is daarmee zelf onderdeel geworden van de slechte zorg.