Home › Essays › Depressie die bleef

Depressie die bleef

De belofte was: zodra het lichaam past, gaat de pijn weg. Maar voor velen ging de pijn helemaal niet weg. Over de psychische klachten die de medische transitie hebben overleefd.

De belofte van euforie

In affirmatieve zorg klinkt vaak één belofte: "gender euphoria" zal de "gender dysphoria" vervangen zodra het lichaam aansluit bij de identiteit. Dat is een hypothese, geen vaststaand gegeven. De Zweedse SBU, de Finse COHERE en de Britse Cass Review concluderen dat er onvoldoende langetermijnonderzoek is om die belofte hard te maken. De suïcidaliteitsdaling die soms wordt geclaimd, blijkt bij heronderzoek minder robuust dan eerst gepresenteerd.

Comorbiditeiten die meeruisen

Veel adolescenten die zich aanmelden bij genderklinieken hebben tegelijk autisme, eetstoornissen, depressie, angststoornissen, vroege trauma's of een geschiedenis van zelfbeschadiging. De Cass Review meldt dat in een aanzienlijk deel van de Britse caseload deze comorbiditeiten aanwezig waren. Hormonen behandelen geen depressie. Een mastectomie behandelt geen eetstoornis. Wie verzuimt deze klachten primair aan te pakken, bouwt op een wankel fundament.

Wat na de behandeling overblijft

Detrans-getuigenissen laten consequent zien: de depressie, angst of dissociatie die er voor de behandeling al was, was er ook na. Daarbovenop kwamen soms nieuwe verliezen: vruchtbaarheid, lichaamsdelen, seksueel functioneren, vriendschappen, jaren. Lisa Marchiano spreekt over een "geheimhouding van bijwerkingen" in de zorgcultuur: bijwerkingen worden niet zo gerapporteerd dat een redelijke patiënt ze begrijpt.

Begin bij de psyche

De Finse koers — eerst psychotherapie, weinig tot geen medische tussenkomst bij minderjarigen, bij comorbiditeiten eerst die behandelen — is geen hardheid. Het is een terugkeer naar gewone, voorzichtige geneeskunde. Een depressie die bleef, is geen falen van de patiënt. Het is een aanwijzing dat de eerste diagnose niet de juiste was.