Home › Columns › Wat een ouder mag vragen

Wat een ouder mag vragen

Column · gezin

Een vader belt mij op een dinsdagavond. Zijn dochter, dertien, heeft net verteld dat ze een jongen is. Hij vraagt: mag ik iets vragen? Hij is bang voor het antwoord op zijn eigen vraag.

Hij wil weten of het normaal is om je af te vragen waarom dit gebeurt. Of het verraad is om te zeggen: ik geloof je niet meteen. Of hij een slechte ouder is omdat hij wakker ligt. Of hij door zijn dochter zal worden gehaat als hij niet onmiddellijk ja zegt. Of het advies van de jeugdpsycholoog — ‘volg uw kind’ — het enige juiste advies is.

Vragen is niet afwijzen

Ouders mogen vragen stellen. Ze moeten ze stellen. Een kind is geen orakel. Wat een kind zegt op zijn dertiende kan waar zijn, kan een fase zijn, kan een symptoom zijn van iets anders, kan een combinatie zijn. Ouders zijn er om dat onderscheid te helpen maken. Niet om instemmend te knikken bij elke uitspraak.

De Britse psychotherapeut Stella O’Malley schreef dat moderne ouders zijn geïndoctrineerd in een soort therapeutische gehoorzaamheid: alles bevestigen, niets bevragen. Dat heeft niets met liefde te maken. Het is angst. Angst voor het verwijt ‘transfoob’, angst voor jeugdzorg, angst voor het verlies van het kind. Die angst verlamt. Een verlamde ouder helpt niemand.

De vragen die mogen

Wat is er precies veranderd in haar leven? Wie heeft ze online ontmoet? Wat las ze op school? Heeft ze vriendinnen die hetzelfde zeggen? Hoe sliep ze de afgelopen maanden? Eet ze nog? Wanneer is dit begonnen, hoe ontstond het idee, wat denkt ze dat het zal oplossen?

Dat zijn de vragen die een professional zou moeten stellen voordat één recept wordt voorgeschreven. Dat zijn de vragen die een ouder ook mag stellen. Sterker nog: een ouder is de enige die ze nog stellen mag, omdat de kliniek het al niet meer doet.

Ik zei tegen die vader: bel morgen weer. En ga vanavond niet liegen tegen jezelf.