Home › Columns › De televisie-aflevering die er niet kwam

De televisie-aflevering die er niet kwam

Column · media

Een redacteur van een Nederlandse omroep belde mij vorig jaar. Ze wilde een documentaire maken over detransitie. Drie maanden later belde ze terug om te zeggen dat het was afgeblazen.

Niet door censuur van bovenaf. Iets ergers: door collectieve voorzichtigheid. De hoofdredacteur was bang voor ‘ophef’. De co-presentator wilde niet aan een ‘rechts onderwerp’ verbonden worden. De activisten op X hadden lucht gekregen van het project en alvast een campagne opgezet. De omroep koos voor stilte.

De aflevering die had gemoeten

Wat die aflevering had laten zien: gezichten. Sarah, 28, met haar baard die ze laat verwijderen. Iemand die de borstamputatie had betreurd. Een vader die zijn dochter niet meer terugkreeg. Een psychiater die zijn baan had verloren door één verkeerde tweet. De Britse Hannah Barnes die haar boek over de Tavistock-kliniek presenteerde.

Dat was nieuws. Dat was kijkcijfer-waardig. Dat raakte aan medische ethiek, aan jeugd, aan beleid, aan ouders. Maar de omroep koos voor de zoveelste aflevering over ‘trans kind weet wie het is’, want dat is veilig, dat is geprezen, dat krijgt prijzen.

De BBC durfde wel

In Engeland zond de BBC documentaires uit van Hannah Barnes. The Times had pagina’s vol stukken van Janice Turner. The Guardian was zelfgesplitst, met een interne strijd waarbij vrouwelijke journalisten als JK Rowling solidariteit uitten. In Nederland zwijgt de NOS, de NTR, BNNVARA. Eens in de twee jaar een gehaast interview met één criticus, omringd door drie weerleggers.

De aflevering die er niet kwam, was niet vergeten. Hij was geweigerd. Niet vanwege onwaarheid. Vanwege ongemak.

Wat een redactie weigert, regeert mee. Niet aanhalen is een vorm van weergeven. Dat is wat de Nederlandse publieke omroep nu doet met dit dossier.