Home › Interview › Voormalig kliniek-medewerker

"We deden het niet zorgvuldig" — een ex-medewerker van een Nederlandse genderkliniek

Ze werkte jaren in een Nederlands gendertraject voor jongeren. Wat haar uiteindelijk deed vertrekken was niet één geval — het was het patroon.

Hoe het was

"In mijn beginjaren werkten we volgens een vroege versie van het Dutch Protocol: uitgebreide intake, neuropsychologisch onderzoek, gezinsdiagnostiek, geen puberteitsremmers vóór duidelijke en aanhoudende dysforie. Bij twijfel: wachten. Dat is langzamerhand verschoven."

"Eerst werden de wachttijden langer, daarna werden 'fast-track'-trajecten ingevoerd om wachtlijsten te verkorten. Wachtlijst werd politiek. Behandelaars die langer wilden exploreren werden uit teams gezet of 'kregen geen nieuwe casussen'."

Wat ze zag

"Vooral meisjes. Vooral met autisme-kenmerken. Vaak met eetstoornissen. Vaak met trauma in het gezin. Het oude protocol vereiste dat al die comorbiditeit eerst werd behandeld; in de nieuwe praktijk werd het 'parallel' gedaan of zelfs als bewijs voor de dysforie gelezen ('je zit niet goed in je lichaam'). Dat is geen klinische logica, dat is een ideologische omkering."

"Een aantal van mijn voormalige cliënten heeft me later gevonden. Detransitie, spijt, mastectomie die niet kan worden teruggedraaid. Ik draag dat. Ik zou het niet meer zo doen."

Waarom ze vertrok

"Ik kon het niet meer met mijn beroepscode rijmen. Ik vond dat ik schade veroorzaakte onder de vlag van zorg. Toen ik het in een teamoverleg uitsprak, werd ik niet bedreigd of ontslagen — er werd gewoon over me heen gepraat. Dat was misschien erger. Mijn aanwezigheid hield niemand op."

Wat ze hoopt

"Dat de Cass Review in Nederland eindelijk gelezen wordt. Dat de NVO en het NIP een eigen evaluatie doen. Dat behandelaars die hebben gewaarschuwd hun positie terugkrijgen. En dat detransitioners gehoord worden — niet als 'uitzondering', maar als signaal. Lees Barnes. Het is de Nederlandse kliniek niet, maar het is hetzelfde verhaal."