Home › Interview › Detrans-vrouw, 32

"Ik was nooit een man" — gesprek met een detrans-vrouw van 32

Ze begon op haar zestiende met testosteron en kreeg op haar zeventiende een mastectomie. Twaalf jaar later legt ze uit waarom ze het terug wil — en hoe stil de zorg daarover is.

Hoe het begon

"Ik was vijftien, ik haatte mezelf, ik haatte mijn lichaam. Mijn beste vriendin was eerder die zomer geout als bi. Op Tumblr vond ik een hele bibliotheek over 'tekenen dat je trans bent'. Vier maanden later vertelde ik mijn ouders dat ik in werkelijkheid hun zoon was."

"Mijn moeder huilde. Mijn vader zei dat hij van me hield wat ik ook was. Mijn schoolpsycholoog stuurde me door naar een gespecialiseerd centrum. Daar zeiden ze dat ik een goede kandidaat was. Niemand vroeg waarom ik mezelf haatte."

Het medisch traject

"Testosteron op mijn zestiende. Mastectomie op mijn zeventiende. Ik onthoud dat ik dacht: nu wordt het beter. En het werd beter — drie maanden. Daarna kwam de depressie terug. Maar nu was ik 'aangekomen' en mocht ik geen twijfels meer hebben, want dat zou de community en mijn ouders bevestigen dat ze gelijk hadden."

"Mijn anatomie veranderde permanent. Mijn stem is laag. Ik heb haar op plekken waar geen vrouw graag haar heeft. Mijn borsten zijn weg. Ik heb mogelijk geen vruchtbaarheid. Niemand heeft me dat op mijn zestiende ooit zo verteld."

Het kantelpunt

"Het keerpunt was geen openbaring. Het was een vermoeidheid. Op mijn 27e, ergens in een gesprek met een nieuwe therapeute — eindelijk eentje die geen 'gender-affirmerende' is — kon ik voor het eerst de woorden zeggen: 'ik was nooit een man'. Ze huilde niet, ze hield me niet voor, ze knikte. Ik denk dat dat het was: iemand die luisterde zonder eerst een script."

Wat ze had willen horen

"Op mijn vijftiende? Dat het oké is om je lichaam vreemd te vinden zonder dat het betekent dat je er één moet bouwen. Dat alle meisjes die ik kende op die leeftijd hun lichaam haatten. Dat ik trauma had. Dat lesbisch zijn óók een mogelijkheid was. Dat als je veertien bent en op Tumblr zit, een 'identiteit' geen diagnose is."

"En aan de zorgverleners zou ik zeggen: vraag waarom. Vraag al die jaren waarom. Niet omdat ik geen volwassen besluit kon nemen, maar omdat ik dat besluit op zestien overeen niet kon nemen. Lees de bespreking van Shrier, lees Ayad. Dit overkomt duizenden meisjes."