Home › Columns › Over die affirmatie bij elke stap

Over die affirmatie bij elke stap

Column · jeugdzorg

Affirmatie klinkt warm. Bevestigen. Erkennen. Steunen. Maar als affirmatie het enige is dat je krijgt, is het geen zorg, het is een lopende band.

In het Nederlandse jeugdtraject voor genderdysforie is bevestiging de norm. Een kind zegt: ik ben een jongen. De omgeving zegt: jij bent een jongen. De arts zegt: hier zijn de pubertijdsremmers. De vraag ‘waarom denkt dit kind dit?’ wordt niet meer gesteld. Want die vraag is verdacht.

Wat affirmatie wegduwt

Een meisje van veertien dat zegt dat ze een jongen is, heeft vaak meer aan de hand. Autisme. Een eetstoornis. Trauma. Pesten. Sociaal isolement. Een vader die weg is. Vriendinnen die ineens allemaal binair zeggen te zijn. De Britse Cass Review wees vorig jaar uit dat al die factoren ondergesneeuwd raken zodra de affirmatie begint. Niemand kijkt er nog naar. De diagnose ‘trans’ eet al het andere op.

Dat is geen liefdevolle benadering. Dat is een tunnel.

De vraag die niet mag

Ik ken ouders die werden weggezet als gevaarlijk omdat ze om bedenktijd vroegen. Een hulpverlener die zijn baan verloor omdat hij ‘watchful waiting’ voorstelde. Een psycholoog die niet meer mag schrijven dat genderdysforie soms vanzelf overgaat — terwijl meerdere oude studies dat lieten zien, voor het affirmatieve model dat wegredeneerde.

Wie altijd ja zegt, helpt niet. Hij gehoorzaamt alleen. En een kind dat zoekt, heeft niet iemand nodig die gehoorzaamt. Het heeft iemand nodig die durft.